Seans gününü beklerken içinizde garip bir his oluşuyor. Heyecan mı, kaygı mı, pişmanlık mı — tam olarak adını koyamıyorsunuz. “Neden gidiyorum ki, aslında o kadar da kötü değilim” diye düşünüyor olabilirsiniz.
Bu duyguyu tanıyorum. Çünkü neredeyse her danışanım ilk seanstan önce bunu yaşıyor.
Bu Kaygı Nereden Geliyor?
Terapiye gitmek, kendinizle yüzleşmeye razı olmak demek. Ve insan beyni yüzleşmeden önce her zaman direnç gösterir — bu bir zayıflık değil, koruyucu bir refleks.
Ayrıca çoğumuz “doğru şeyleri” söylemek zorundaymışız gibi hissederiz. Sanki bir sınava giriyoruz. Ama terapi bir sınav değil — yanlış cevap yok.
Seansta Kendinizi Nasıl Bırakabilirsiniz?
Tek bir şey yeterli: ne hissediyorsanız onu söyleyin. “Buraya neden geldiğimi tam bilmiyorum” bile geçerli bir başlangıç. Oradan birlikte devam ederiz.
Beni merak ediyorsanız veya ilk adımı atmaya hazır hissediyorsanız iletişim sayfasından ulaşabilirsiniz.